شعر پرستشی

در سکوت تاریکی گناه نشسته بودم
همه جا سکون بود و بی خدا
ناله و فغان گلویم را میفشرد
خنده بر لب و شوق در چشمانم رخت بسته بود
پر از افکاری مرگبار
پر از خالی مهربانی
دستانی بی کمک
ناگاه صدایی آمد
پایهایی شتابان به سویم می آمد
مردی سوار بر اسبی سفید
شمشیری بر دهان
او همان بود که گفتند:
بستند دستان و پایهایش به صلیب آویختند
او خود کلمه بود
پر نور
ابدی
عمانوئیل
خدا با ما
خدا در ما
دستان زنجیر بسته ام را به سوی او دراز کردم
خدایا خدایا
بازم کن رهایم کن
پروازم ده در زیر بالهایت
پناهم ده
جز تو کی تواند
هیچ
ای تو که آمد به کوی بی کسی هایم
تویی صاحب روز واپسین
پایهایم را برهان از ره بیراه
روحم را تازه گردان
با لمس دستانت
تو را هر روز چشم براهم
تا به ابد تو را خوانم
مرا دوست داری
و من تو را
ای زیباترین زیبا روی
تو را هر روز چشم در راهم💖💖